कबिता

                            

"प्रतिबन्धित बैँश "

पोखिन नसकी बैँशहरु
मनको घडाभित्र
उकुसमुकुस भइे
बन्दी भइे दिन्छन् ।
तथापी......,
निरीह आँखाहरु
तरुणी बैंश ओढेर
रंगिन सपनाहरु देख्न
आतुर बन्दछन् ,
अनि.......,
निर्दोष मुटु यौवनको
चाल बोकेर उस्तरी नै
ढुक्ढुकिन लालायीत
बन्दछ ।
अहो!!!कस्तो बिडम्बना ?
तरुण मनले, यो कस्तो
सास्ती भोग्न वाध्य
हुनुपरेको आफ्नै
रूप र यौवनको
दासी बनेर ?
समाजको कठघरामा
बन्दी बनी कहिलेसम्म
त्यो बैँशले दासत्व खप्नु
पर्ने हो ?
यस्तै यस्तै जंजालभित्र
अल्झिंदै पनि खोज्दछ
उस्का बैँशालु ति नजरहरुले
तरुण अर्को मन,
अनि चाहन्छ उस्का
अत्रिप्त अधरहरुले
तृप्‍तिको मीठो मधुमास,
र.......,
दिवास्वप्न देख्न फेरि
हतास बन्दछन् तिनै
लजालु नयनहरु ।
उफ!!!यो कस्तो
सजाय हर बैँशालुहरुलाई
आफ्नै रहर र आँकाक्षामा
प्रतिबन्धित भई जिउनु पर्ने ?????????????????

(रचना - जुलाइे/ २२/ १२)